کلینیک ترک اعتیاد طلوعی دیگر

تاریخچه کتامین

تاریخچه کتامین

تاریخچه کتامین برای اولین بار در دهه ۱۹۶۰ توسط شرکت فارماکو ایتالیا ساخته شد. این دارو ابتدا به عنوان یک آرامبخش مورد استفاده قرار گرفت؛ اما بعدها به عنوان یک داروی بیهوش‌کننده نیز مورد توجه قرار گرفت. کتامین ابتدا برای استفاده در عملیات جراحی و بیهوشی مورد استفاده قرار گرفت و بعدها برای درمان اختلالات روانی نیز به کار گرفته شد.

در دهه ۱۹۶۰، در بحبوحه جنگ ویتنام، دانشمندان به دنبال ماده‌ای بی‌هوش‌کننده بودند که ایمن و کارآمد باشد. در این میان، کتامین توجه آنها را به خود جلب کرد. این دارو که در ابتدا به عنوان “C-5” شناخته می‌شد، اثرات سریع و قوی بیهوشی را بدون ایجاد عوارض جانبی قابل توجه نشان داد. به سرعت به داروی انتخابی برای سربازان مجروح در میدان جنگ تبدیل شد و به دلیل اثرات ضد درد و ضد اضطرابی آن مورد تحسین قرار گرفت.

در این مطلب از کلینیک تخصصی ترک اعتیاد طلوعی دیگر، به بررسی تاریخچه کتامین و پیشرفت آن در دهه‌های مختلف می‌پردازیم پس تا انتهای مطلب با ما همراه باشید.

 

کتامین برای اولین بار توسط چه کسی کشف شد؟

کتامین، دارویی که در حال حاضر به عنوان درمانی نویدبخش برای اختلالات روانی شناخته می‌شود، ریشه در تلاش‌های نوآورانه یک شیمیدان آمریکایی دارد. در سال ۱۹۶۲، دکتر کالوین استیونز که در آن زمان در دانشگاه ایالتی وین مشغول به کار بود، در حال سنتز ترکیبات جدیدی بود. در حین این فرایند، او به طور تصادفی کتامین را کشف کرد که در ابتدا به عنوان “C-5” شناخته می‌شد.

استیونز به سرعت پتانسیل داروی جدید خود را تشخیص داد و تحقیقات بیشتری را برای بررسی خواص آن آغاز کرد. او دریافت که کتامین یک بی‌حس کننده قوی با اثرات ضد درد و ضد اضطرابی قابل توجه است. این یافته‌ها به زودی به توجه شرکت دارویی “پارکه-دیویس” جلب شد که با استیونز برای توسعه بیشتر این دارو همکاری کرد.

در سال ۱۹۶۲، کالوین ال. استیونز، استاد شیمی در دانشگاه ایالتی وین و مشاور پارک دیویس، تاریخچه کتامین را آغاز کردند. این محصول تحت کد توسعه‌ای «CI-581» معروف بود و پس از تحقیقات بالینی موفق بر روی حیوانات، در سال ۱۹۶۴ بر روی زندانیان انسانی آزمایش شد.

در سال ۱۹۶۵، کتامین با نام تجاری “Ketaject” به عنوان بیهوشی دام در ایالات متحده تایید شد. اثرات سریع و قوی آن، همراه با ایمن بودن نسبی آن، این دارو را به انتخابی محبوب در بین دامپزشکان تبدیل کرد. موفقیت کتامین در دنیای دامپزشکی در نهایت منجر به تایید آن برای استفاده در انسان در سال ۱۹۷۰ شد.

کشف و توسعه کتامین توسط دکتر استیونز نقطه عطفی در تاریخ پزشکی بود. این دارو نه تنها به عنوان یک بیهوشی حیاتی، بلکه به عنوان ابزاری ارزشمند در درمان طیف وسیعی از اختلالات روانی، از جمله افسردگی، اضطراب و PTSD، عمل کرده است.

 

در جست و جوی ماده بیهوشی در دهه ۱۹۵۰

هفتاد سال گذشته، پزشکان و محققان به دنبال یافتن یک روش نوین برای بیهوشی با خواص ضد درد بدون عوارض جانبی بودند. آنها در جستجوی دارویی بودند که این ویژگی‌ها را داشته و به انسان‌ها کمک کند و دارویی که تأثیرگذار و ایمن باشد. این دارو با نام فن سیکلیدین و به عنوان PCP شناخته می‌شد. کشف این دارو توسط آزمایشگاه‌های برجسته در دیترویت، میشیگان و پارک دیویس انجام شد. متأسفانه، PCP تمام انتظارات را برآورده نکرد؛ اما محققان همچنان به دنبال راه حلی برای این مسئله بودند.

 

اوایل دهه ۱۹۶۰ و تولد کتامین

شرکت پارک دیویس که به‌خاطر کشف PCP شناخته می‌شد، هنوز به دنبال یافتن یک بی‌حس‌کننده جدید و قوی بود و تصمیم گرفت تمرکز خود را بر روی ادغام یک آمین با کتون قرار دهد. این ادغام منجر به ایجاد کتامین شد که بزودی بر روی زندانیان داوطلب آزمایش شد و نتایج نشان داد کتامین دارای خصوصیات منحصر به فرد و روانگردان بود. اصطلاح پزشکی “تجزیه‌ای” تقریباً همان زمان توسط همسر یکی از محققان ارشد ابداع شد.
در دهه ۱۹۶۰ نیز رویدادهای مهمی رخ داد:
– در سال ۱۹۶۳، محققان بلژیکی حق ثبت اختراع کتامین به عنوان بی‌حس‌کننده برای انسان را دریافت کردند.
– در سال ۱۹۶۵، کتامین به عنوان یک گزینه برای بیهوشی انسانی در ایالات متحده مورد بررسی قرار گرفت.

– در سال ۱۹۶۶، شرکت پارک-دیویس حق ثبت اختراع کتامین برای بیهوشی انسانی در ایالات متحده را دریافت کرد.
– در سال ۱۹۶۹، نسخه‌ای از کتامین هیدروکلراید با نام تجاری کتالار به بازار عرضه شد.

همچنین، در طول دهه ۱۹۶۰، دولت ایالات متحده به اندازه‌ای تحت تأثیر عملکرد کتامین به عنوان یک داروی بیهوشی قرار گرفت که این دارو به مقدار انبوه برای کمک به سربازان آمریکایی مجروح در نبرد در ویتنام ارسال شد. همچنین، حامیان ضد فرهنگ در همان زمان خواص آن را به عنوان یک ترکیب تغییردهنده ذهن کشف کردند. در این مدت، دکتر کریگ انرایت دانشمند آمریکایی جان لیلی را با کتامین آشنا کرد که بعداً به یکی از حامیان اصلی داروهایی مانند کتامین و یک شخصیت برجسته ضد فرهنگ تبدیل شد.

 

دهه ۱۹۷۰ پر فراز و نشیب

در دهه ۱۹۷۰، استفاده از داروها در زمینه بیهوشی قبل و بعد از جراحی، ابتدا به صورت تزریقی بود. این موضوع اصلی برای فدرال ایالات متحده بود ولی دلیل آن برای نگرانی از سوء استفاده از داروها نبود. محققان با استفاده از بودجه دولتی، برای ارزیابی اثربخشی کتامین پیش رفتند. گزارشی نشان داد که این دارو بر اثرات ممکن بر عملکرد قلب، عروق، ریه و سیستم عصبی بررسی شده است. با این حال، پژوهشگران تأکید کردند که باید این دارو تحت نظارت تخصصی پزشکان مصرف شود، به ویژه برای بیمارانی که داروهای دیگری مصرف می‌کنند که ممکن است باعث تأثیرات منفی بر روحیت و ادراک آن‌ها شود.

تحقیقات در زمینه علوم دانشگاهی و روانپزشکی ادامه داشت و علاقه به مزایای گسترده‌تر پزشکی این دارو همچنان در حال افزایش بود. رسانه‌ها نیز به توجه بیشتری به کتامین داشتند.

 

دهه ۱۹۸۰ و اهمیت کتامین برای مراقبت‌های بهداشتی روانی

در دهه ۱۹۸۰، محققان آغاز به استفاده جدی از کتامین به عنوان یک داروی پیشرو برای تحولات محتمل در مراقبت‌های بهداشتی روانی کردند. یک کشف اساسی در این دوره این بود که کتامین به ده‌ها سیستم مغز، به ویژه سیستم گلوتامات، اثر می‌گذارد. گلوتامات یک پیام رسان شیمیایی است که برای پردازش احساسات، سیگنال‌های درد و سایر عملکردهای عصبی ضروری است. این دارو می‌تواند این ناقل‌ها را تقویت کرده و علائم ناراحتی عاطفی را کاهش دهد.

در سال ۱۹۸۱، آژانس مبارزه با مواد مخدر ایالات متحده به بررسی اضافه کردن کتامین به فهرست خود پرداخت؛ اما بعد از تقریباً ۲۰ سال، این فرایند متوقف شد. در سال ۱۹۸۵، کتامین به دلیل ویژگی‌های برجسته‌اش تبلیغات خوبی دریافت کرد و سازمان بهداشت جهانی آن را به فهرست داروهای ضروری خود برای استفاده به عنوان یک بی‌حس‌کننده داخل وریدی اضافه کرد.

 

تاریخچه کتامین در دهه ۱۹۹۰

در این دوران، کتامین شروع به تسلط بر گفتگوهای مربوط به خود کرد و از دیدگاه پزشکی، این ماده به عنوان یک داروی بیهوشی شناخته می‌شد. اما اکنون، کتامین به طور گسترده‌ای در خیابان‌ها به عنوان یک ماده مواد مخدر نامشروع مورد استفاده قرار می‌گیرد. معروف به “Special K”، کتامین در خیابان‌های شهر هنگ کنگ محبوب است و این شهر همچنان با سوءاستفاده از این ماده دست و پنجه نرم می‌کند.

در نهایت، در سال ۱۹۹۹، ایالات متحده تصمیم گرفت تا کتامین را به عنوان یک ماده تحت کنترل فدرال  به منظور پیشگیری از استفاده غیرقانونی از آن قرار دهد.

 

دهه ۲۰۰۰ (میلادی)

پس از تبدیل شدن به یک ماده کنترل شده، کتامین تا حد زیادی از رده مواد مخدر مورد استفاده پزشکان و متعاقباً غیرقانونی خارج شد. مورفین، به عنوان یک گزینه محبوب برای بیهوشی، جایگزین اصلی شد و مواد مخدری مانند کوکائین و هروئین به طور گسترده در خیابان‌ها یافت می‌شدند.

اما در دهه ۲۰۰۰، تحقیقات درباره قابلیت‌های کتامین برای کاهش سریع افسردگی و افکار خودکشی آغاز شد. مطالعات انجام شده بین ۲۰۰۰-۲۰۰۶ نشان داد که کتامین قابلیت درمانی برای افسردگی دارد و این به افزایش استفاده از آن توسط پزشکان منجر شد. کلینیک‌های کتامین مانند در حال افتتاح بیشتری شدند و استفاده از این ماده برای درمان اختلالات روانی نیز افزایش یافت.

 

تحقیقات امروزه درباره کتامین  

کتامین، دارویی که در ابتدا به عنوان بیهوش کننده دامپزشکی استفاده می‌شد، در حال حاضر به عنوان یک درمان نوظهور و امیدوارکننده در زمینه سلامت روان، به ویژه برای درمان افسردگی مقاوم به درمان و سایر اختلالات روانی، مورد توجه قرار گرفته است.

در حالی که کتامین هنوز به طور کامل توسط FDA برای درمان افسردگی تأیید نشده است، از آن به طور گسترده در کلینیک‌های تخصصی برای درمان افراد مبتلا به افسردگی شدید که به درمان‌های دیگر پاسخ نمی‌دهند، استفاده می‌شود. این دارو به طور قابل توجهی می‌تواند علائم افسردگی را، از جمله احساس غم و ناامیدی، بی علاقگی، خستگی و افکار خودکشی، در عرض چند ساعت کاهش دهد.

علاوه بر افسردگی، تحقیقات نشان داده است که کتامین می‌تواند در درمان اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، درد مزمن و سوء مصرف مواد نیز موثر باشد. مکانیسم اثر دقیق آن هنوز در حال بررسی است، اما به نظر می‌رسد با افزایش فعالیت گلوتامات، یک انتقال دهنده عصبی مهم در مغز، مرتبط باشد.

 

سخن پایانی

کتامین، دارویی که در ابتدا به عنوان بیهوش کننده دامپزشکی استفاده می‌شد، سفر طولانی و پر پیچ و خم را تا تبدیل شدن به یک درمان نوظهور و امیدوارکننده در زمینه سلامت روان طی کرده است.

در دهه ۱۹۷۰، از کتامین به عنوان داروی آرامبخش در جنگ ویتنام استفاده شد. در این زمان بود که اثرات روانگردان این دارو، از جمله احساس جدایی از محیط، توهم و بی حسی، برای اولین بار آشکار شد.

در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، از کتامین به طور غیرقانونی به عنوان داروی تفریحی استفاده می‌شد. این امر منجر به نگرانی‌هایی در مورد ایمنی و پتانسیل سوء مصرف این دارو شد.

با این حال، در اواخر دهه ۱۹۹۰، تحقیقات اولیه نشان داد که کتامین ممکن است در درمان افسردگی مقاوم به درمان موثر باشد. این کشف شروع یک دوره جدید از تحقیقات در مورد پتانسیل درمانی کتامین بود.

امروزه، کتامین هنوز به طور کامل توسط FDA برای درمان افسردگی تأیید نشده است، اما از آن به طور گسترده در کلینیک‌های تخصصی برای درمان افراد مبتلا به افسردگی شدید که به درمان‌های دیگر پاسخ نمی‌دهند، استفاده می‌شود. تحقیقات در مورد استفاده از کتامین برای درمان سایر اختلالات روانی مانند PTSD، درد مزمن و سوء مصرف مواد نیز در حال انجام است.

تاریخچه کتامین داستانی از کشف تصادفی، استفاده غیرقانونی و در نهایت پذیرش به عنوان یک درمان امیدوارکننده در زمینه سلامت روان است. تحقیقات در مورد این دارو هنوز در حال انجام است، اما پتانسیل آن برای کمک به میلیون‌ها نفر که از بیماری‌های روانی رنج می‌برند، بسیار قابل توجه است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برای دریافت مشاوره
با ما تماس بگیرید

کلینیک ترک اعتیاد
طلوعی دیگر

آخرین مقالات کلینیک